Յուրաքանչյուր համայնք, բացի իր պատմությունից ու աշխարհագրությունից, ունի նաև իր հոգևոր այցեքարտը։ Ռինդ գյուղի համար այդ այցեքարտը դարձել է մի ստեղծագործություն, որը թեև չունի պաշտոնապես հաստատված օրհներգի կարգավիճակ, սակայն վերջին տասնամյակում հնչել է որպես Ռինդի օրհներգ։
Ստեղծագործության խոսքերի և երաժշտության հեղինակը մանկավարժ Ռուզաննա Կոստանյանն է, ով իր գործունեության մի շրջան նվիրել է Ռինդի միջնակարգ դպրոցին։ Երգի կատարմամբ հանդես է գալիս Արթուր Կարապետյանը, ում ձայնային տվյալները հաղորդում են երգին անհրաժեշտ վեհությունն ու ջերմությունը։
Երգի պրեմիերան տեղի է ունեցել պատմական և խորհրդանշական մի օր՝ 2014 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, Ռինդ գյուղի տոնակատարության ժամանակ։ Միջոցառումը նշանավորվել էր բարձրաստիճան հյուրերի՝ ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի, գյուղատնտեսության նախարար Սերգո Կարապետյանի և Վայոց ձորի մարզպետ Էդգար Ղազարյանի այցով։ Հենց այդ օրն էլ երգը առաջին անգամ հնչեց՝ դառնալով տոնի գլխավոր զարդը և ամրագրվելով որպես համայնքի խորհրդանիշ։
Բովանդակային և գեղարվեստական վերլուծություն
Ժայռերի ծերպերին ծվարած՝
Կա մի հող, մի համայնք հարազատ,
Բացել է իր գիրկը լայնարձակ,
Ջերմեռանդ գրկել է իր որդոց համարձակ։
Ու այդպես միշտ իշխում է Ժայռերից ցած,
Ու այդպես միշտ իշխում է Ժայռերից ցած...
(Կրկներգ) x2
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, հո՛ղ իմ հարազատ,
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, ի՛մ օրրան։
Քո որդիք կանգնած են համարձակ,
Քարքարոտ ժայռերիդ՝ միշտ հպարտ,
Հզոր են յուր բազկի մեծ ուժով,
Քայլում են՝ յուր մտքի վառ լույսով պարուրված։
Հպարտ են միշտ սրտի մեծ գանձերով,
Հպարտ են միշտ սրտի մեծ գանձերով։
(Կրկներգ) x2
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, հո՛ղ իմ հարազատ,
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, ի՛մ օրրան։
Կանչում է մայրական իր ձայնով,
Ժպտում է, ջերմացնում, գիրկն առնում,
Հորդորում իր որդոց հարազատ՝
Շենացնեն յոթ որդով տունն իրենց պապական,
Ու վառ պահեն օջախը հայրական,
Ու վառ պահեն օջախը հայրական։
(Կրկներգ) x2
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, հո՛ղ իմ հարազատ,
Ռի՛նդ իմ, տո՛ւն իմ, ի՛մ օրրան։
Երգի տեքստը կառուցված է դասական օրհներգային կանոններով՝ փառաբանում, նկարագրություն և ուղերձ գալիք սերունդներին։
«Ժայռերի ծեպերին ծվարած…» Առաջին իսկ տողերից հեղինակը շեշտում է Ռինդի աշխարհագրական դիրքը՝ բարդ, քարքարոտ, բայց և հպարտ։ «Ժայռերից ցած իշխելը» խորհրդանշում է ոչ միայն ֆիզիկական բարձրությունը, այլև ոգու տոկունությունը։ Ռինդեցին ներկայացվում է որպես բնության զավակ, ով ձուլված է այդ ժայռերին։
«Հզոր են յուր բազկի մեծ ուժով / Քայլում են յուր մտքի վառ լույսով պարուրված». Սա օրհներգի ամենակարևոր ուղերձներից է։ Ռինդեցին միայն ֆիզիկապես ուժեղ չէ («բազկի ուժ»), նա նաև կրթված է, լուսավոր և առաջադեմ («մտքի վառ լույս»)։
«Շենացնեն յոթ որդով տունն իրենց պապական», «Յոթ որդով սեղան նստելը» հայկական հինավուրց օրհնանք է, որը խորհրդանշում է հզորությունը, բազմացումը և հավերժությունը։ Երգը պատգամում է պահել «հայրական օջախը»՝ այն դիտարկելով ոչ թե որպես սոսկ մնալու վայր, այլ որպես սրբազան մասունք («Օրրան»)։
Երաժշտություն
Ստեղծագործությունն ունի հանդիսավոր-քայլերգային (մարշային) բնույթ, որը համադրված է քնարական մոտիվներով։
Փողային և հարվածային գործիքների ընդգծված առկայությունը ստեղծում է նվագախմբային հզոր հնչողություն, որը բնորոշ է պետական և ազգային հանդիսություններին։ Հանդարտ սկիզբը աստիճանաբար վերածվում է հզոր կուլմինացիայի։
Արթուր Կարապետյանի կատարումը բնութագրվում է որպես լիրիկական բարիտոն։ Նրա ձայնի թավշյա, բայց և առնական տեմբրը թույլ է տալիս փոխանցել և՛ հայրենիքի հանդեպ քնքշությունը («Գիրկն է առնում»), և՛ հպարտությունը («Որդիկ կանգնած են համարձակ»)։
Այս ստեղծագործությունը Ռինդի անցյալի, ներկայի և ապագայի երաժշտական մարմնավորումն է։
